Bir zengin öldü.
Bir köşk ile iki oğlu kaldı. Köşkü taksimde
anlaşamadılar.
Duvardan bir ses geldi:
(Benim için birbirinize düşman
olmayınız.
Ben bir padişah idim. Çok yaşadım.
Mezarda yüz otuz sene
kaldım.
Sonra, toprağımla çanak çömlek yaptılar.
Kırk sene evlerde
kullandılar.
Kırıldım. Sokağa atıldım. Sonra, benimle kerpiç yaptılar.
Bu duvarın inşasında kullandılar.
Birbirinizle dövüşmeyiniz. Siz de,
benim gibi olacaksınız) dedi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder