Üzülebiliyorsan bir kalbin var demektir.
Kalpsizler
üzül(e)mezler ki.
Ne mutlu sana ki,
üzülebiliyorsun.
Dokunan var demek
ki kalbine.
Ya dokunulmasaydı
kalbine.
Ya hüznün gönül
toprağını karmasına izin verilmeseydi.
Demek ki gözden
çıkarılmadın.
Demek ki sen hâlâ
bir umut tarlasısın.
Yorum: Üzülmek bence kalp işinden çok iman işi.
Yeryüzündeki
milyarlarca insanın
Üzülme! da kalbi
var ama çoğu üzülmüyor.
O imandır ki kalbi
kalıp olmaktan çıkarır, kalp eyler.
Üzülüyorsan, Biri var ki cılız varlığını düştüğü çamurdan kaldırmak istiyor.
Onun için dokunuyor kalbine.
Kıymetini bil ki, üzmeye değer
görüyor seni.
Hüzünlerin kalbinin toprağını allak
bullak ediyorsa, sen ekilmeye layık bir topraksın demektir.
Kaygıların vuruşuyla tuz buz
oluyorsa taş katılığında büyüttüğün güvencelerin, yarılan göğsüne umut
fidanları dikiliyor demektir.
Yorum:
Bu paragraf bana Aşık Veysel'in
"Benim sadık yarim kara topraktır." sözünü hatırlattı. Eskiden
alimler sağlıklı olmalarından şüphelenip, Rabb'im beni unuttu mu acaba,
derlermiş.
Üzülme!
Yüzün yerde geziyorsan, ellerin boynuna sarılı ise, içini ısıtacak haberlerin
mürekkebi damlıyor olmalı ömrünün defterine.
Kar yağıyorsa güvendiğin dağlara,
yarının ovalarında rengârenk çiçeklerin olacak demektir.
Hırçın fırtınalar sarsıyorsa
sevinçlerinin zirvesini, rüzgârlar dövüyorsa umudunun yamaçlarını, bir yüce
dağsın sen demek ki, az bekle, eteğinden serin pınarlar akmaya başlayacak demek
ki...
Yorum: Bu paragraf umut dolu, söyleyecek söz
bulamıyorum, çölde su bulmuş gibi sevindirdi beni.
Üzülme!
Üzülüyorsan, şımaramazsın.
Kibrin kirli tuzağına düşemezsin.
Kendini beğenmişliğin çamuruna
dolaşmaz ayakların.
Uzak geçersin isyanlı yollardan.
Heveslerinin ardı sıra düşüp nisyan
uçurumlarının başına sürüklenmezsin.
Seni Biri yakınlığına çağırıyor
demek ki...
Gözden çıkarmamış olmalı seni.
Yorum:
Evet üzüntüler şımarmamı hep engelledi,
küçükten büyüdüm.
Üzüntü
şer değil bazen hayırmış demek ki...
Üzülme!
Üzülüyorsan, bir kutlu teselli kapısının önünde bekletiliyorsun demektir.
Gözlerini kaldır vefasız dünyanın
eşiğinden.
Gönlünün elinden çıkar sebeplerin
boş avuntularını. Umudunu kes sahte doymalardan.
Yüreğini küstür coşkulardan.
Kapı açıldı açılıyor demektir.
Yorum:
Öyle ya üzülme olmadan sevinmenin ne
demek olduğunu nereden bileceğiz? Bu paragrafın harfleri yağmur damlaları gibi
rahmet yağdırdı mahzun kalplere
Üzülme!
Üzülüyorsan, kaybedeceğin bir şeyler var demek ki...
Kaybedeceği bir şeyi olanlar çoktan
kazanmışlardır.
Eline geçmeyenleri saymakla tüketme
nefesini, elindekileri saymaya başla.
Hepsini saysan bile, nefesini
saymaya nefesin yetmeyecek demektir.
Bak işte zenginsin.
Yorum: Bu paragraf zenginliğimi haykırıyor adeta.
Doğru
ya hep sahip olmak istediğimiz şeyleri sayıyoruz da sahip olduklarımızı
saymıyoruz.
En
değerli şeyimiz ise imanımız, ancak ve ancak onu kaybetmekten korkmalıyız.
Üzülme!
Seni bir "İşiten" var. Seni senin kendini bile sevmenden önce O sevdi
seni.
Senin kendini bile bilmediğin
unutuş kuyularından çekip çıkardı seni.
Çektiğin acılara habire meşgul
çalan telefonlar gibi kör ve sağır değil O.
Yüreğinin her yangınına O
yetişiyor.
Ayrılıklarına ve sıkıntılarına
metal soğukluğundaki plazalar gibi umursamaz değil O. Yitirdiklerinin hepsini
sana iade edeceğine söz veriyor.
Sevdalarına ve özlemlerine çok
seçenekli sınav kâğıtları gibi tatsız ve tuzsuz formüller sunmuyor.
Seni herkesten çok anlıyor, seni
senin kendini düşündüğünden çok düşünüyor.
Gözyaşlarınla imzalayasın istiyor
yakarışlarını.
Bir ebedî çerçevenin içinde,
gösterişsiz bir kullukla fotoğraflamak istiyor seni.
Dağılıp giden ömür kırıntılarının
arasından sıcacık bir kardelen ümidi devşiresin istiyor.
Keyfinin çatlak kabuklarının
arasından sonsuz teselli pınarları akıtmak istiyor.
Yorum: Meşgul çalan telefon benzetmesi çok güzel.
"Allahu Ekber!"
"Elhamdülillah" denmez de ne denir Rabb'imizin bize düşkünlüğüne.
Bir de biz O'na hakkıyla kul
olabilsek...
Üzülme!
Varlığının tenine çiziktir her hüzün.
Varlığından haber verir üzüntün.
Hatırlar mısın, bir zamanlar
hatırlanmaya değer bir şey bile değildin?
Hiç umursanmadan çöpe atılabilecek kirli bir
su iken sen, yüzüne bir tek O baktı.
Kimselerin arayıp sormadığı,
önemseyip adını bir kenara yazmadığı o günlerde, senin adını ilk O andı.
Hatırını bildi. Seni yanına aldı.
Hep yanında oldu.
Sen seni unutup da başını yastığa
koyduğunda bile, seni her defasında sabaha çıkardı.
Sen Onu defalarca unuttun ama O
seni asla unutmadı.
Yorum:
Her hüzün, imanımızı içten içe yiyen bir
elma kurdu gibi sanki.
Bir
de bakıyoruz ki üzüntüden geriye adını bile anmak istemediğimiz hastalıklar
kalmış hediye.
Sonra?
Sonra o hüzün bizde kalsa iyi,
çürük elmanın sepetteki diğer elmaları çürüttüğü gibi biz de hastalığımızla
başkalarını üzüyor, çürütüyoruz.
Rabb’imiz bizi sevindirmek istiyor
varederek, bak Ben seni yarattım, senin Rabb’inim, sevinmedin mi seni
yarattığıma, diyor her üzüldüğümüzde.
Beni tanımak istemez misin, diyor
ve ne acı ki bazı kulları yaşantılarıyla bu soruya “Hayır, boşver, sonra” diye
karşılık veriyor. “Veyl” onlara…
Üzülme!
O'nun en sevdiği kulu da yalnız kaldı. Taşlandı. Sürüldü.
Yaralandı.
Aç susuz kaldı.
Yuvasına uzaktan gözleri yaşlar
içinde baktı.
Mağarada yapayalnız ve
korunmasızdı. Senin gibi üzülen yol arkadaşına sonsuz müjdeler veren
tebessümüyle fısıldadı:
Yorum: Efendimiz’in başına gelenler beni hep teskin etmiştir.
"Lâ tahzen, innAllahe meânâ."
Onun örnekliğiyle sabretmeye daha
bir gayret etmişimdir.
Bence O, biz kardeşlerine hâlâ “Lâ tahzen, innAllahe meâna.” diyor,
duyabiliyor muyuz?
Üzülme!
Kaldır yüzünü yerden.
Omuzlarından sarsıp kendine
getirmek istiyor seni Sevgili.
"Rabbin sana küsmedi
ki..."
Gözlerinin içine içine bak
sevdiklerinin.
"Rabbin seni unutup yalnız
bırakmadı ki..."
Yorum: Tek dileğim, Rabbime olan sevgimin
günahlarıma kefaret olması. Yoksa vallahi ne bu dünyada yüzümü yerden
kaldırabilirim ne de ahirette O’nun (c.c.) cemaline bakabilirim…
